Nadwzroczność, zwana również dalekowzrocznością, i starczowzroczność to dwa odrębne schorzenia wzroku, które, choć mogą powodować niewyraźne widzenie, znacząco różnią się przyczynami, wiekiem, objawami i metodami korekcji.
Nadwzroczność (dalekowzroczność)
Przyczyna: Nadwzroczność występuje głównie na skutek nadmiernie krótkiej osiowej długości oka (krótkiej gałki ocznej) lub osłabionej zdolności refrakcyjnej oka, powodującej, że odległe obiekty tworzą obrazy za siatkówką, a nie bezpośrednio na niej.
Dystrybucja wiekowa: Nadwzroczność może wystąpić w każdym wieku, zarówno u dzieci, młodzieży, jak i dorosłych.
Objawy: Zarówno przedmioty bliskie, jak i odległe mogą wydawać się niewyraźne. Chorobie może towarzyszyć zmęczenie oczu, bóle głowy lub zez rozbieżny.
Metoda korekcji: Korekcja zazwyczaj polega na noszeniu soczewek wypukłych, które umożliwiają prawidłowe skupianie światła na siatkówce.
Dalekowzroczność starcza
Przyczyna: Starczowzroczność jest następstwem starzenia się organizmu. Soczewka oka stopniowo traci swoją elastyczność, co skutkuje zmniejszeniem zdolności akomodacyjnej oka do wyraźnego widzenia przedmiotów znajdujących się blisko.
Dystrybucja wiekowa: Starczowzroczność występuje głównie u osób w średnim i starszym wieku, a prawie każdy doświadcza jej wraz z wiekiem.
Objawy: Głównym objawem jest niewyraźne widzenie przedmiotów znajdujących się blisko, podczas gdy widzenie w oddali jest zwykle wyraźne. Może mu towarzyszyć zmęczenie oczu, obrzęk oczu lub łzawienie.
Metoda korekcji: Noszenie okularów do czytania (lub lup) albo okularów multifokalnych, takich jak progresywne soczewki multifokalne, które pomagają oczom lepiej skupiać się na bliskich obiektach.
Podsumowując, zrozumienie tych różnic pomoże nam lepiej rozpoznawać te dwa problemy ze wzrokiem i podejmować odpowiednie działania zapobiegawcze i korygujące.
Czas publikacji: 05-12-2024